روسری‌اش را جلو کشید وَ موهای سیاه وُ براق‌اش را زیر ِ آن پنهان کرد. رو کرد به جوان وُ با ذوق گفت: چه حلقه‌ی قشنگی، نگاه کن، اندازه‌ی انگشتم هست، فکر نمی‌کردم این‌قدر خوش‌سلیقه باشی.
یک‌دفعه لحن ِ صدایش عوض شد، انگار چیزی یادش آمده باشد، آرام گفت: پدرم نامه‌هایت را دید، حالا دیگر همه‌چیز را می‌داند.
امّا تو نگران نباش، گفت باید با تو حرف بزند. اگر بتوانی خودت را نشان بدهی وُ دلش را به‌دست بیاوری، حتماً موافقت می‌کند. دل ِ کوچک وُ مهربانی دارد.
من که رفتم، دسته‌گُل را بردار وُ به دیدنش برو. راحت پیدایش می‌کنی.
چند قطعه آن‌طرف‌تر از تو، کنار ِ درختِ نارون خاکش کرده‌ایم…

۲

می‌خواست از پنجره‌ای گِرد بیرون را تماشا کند، مَردم را ببیند وُ نفس ِ عمیقی بکِشد.
سَرَک که کشید، حلقه‌ی دار دور ِ گردنش سفت شد…

۳

گفت: اَه، مُرده‌شورهِ این ساعت را ببرند که هیچ‌وقت زمان را درست نشان نمی‌دهد وَ پرسید: ساعت چند است؟
کسی جوابش را نداد. حتا نگاهش هم نکردند.
دوباره پرسید، این‌بار با لحنی خشن‌تر. گفت: تا صبح چه قدر مانده؟ کسی از شما لعنتی‌ها چیزی می‌داند؟
یکی از مردها گفت: بیخودی شلوغ نکن، به ما اجازه نمی‌دهند ساعت داشته باشیم.
آسمان کم کم داشت روشن می‌شد. سیگاری روشن کرد وَ پکی عمیق از آن گرفت، دودش را بیرون داد وُ بلند گفت: وقتی بیایند وُ شما خوک‌ها را ببرند من هم راحت می‌شوم. سَر وُ صورتی صفا می‌دهم وُ به قرارم می‌رسم. عصر که سرِ پستم برگردم، گروهِ دیگری را برای اعدام می‌آورند. شاید یکی از آن‌ها ساعت داشته باشد.

●

سعی می‌کنم از این به بعد از این نوع نوشته‌ها (که لطف کرده‌اید و با چشم‌های مهربانتان سه‌تایش را خوانده‌اید) بیشتر بنویسم.
ممنون که این وبلاگ را می‌خوانید…

عمری بلند داری،
بختی سفید
و سفر هم‌راهِ همیشه‌ات خواهد بود.

می‌گفت دختر ِ شاهِ‌پریان
عروس‌ات می‌شود
و خوشبختی برایت
از در وُ دیوار می‌بارد…

امّا هرگز به چهره‌ام نگاه نکرد
تا مجبور نباشد
از اندوهی
که چشم‌هایم را تسخیر کرده است
چیزی بگوید
فال‌گیر ِ پیر.

اوّل کداممان
باید از این پل بگذرد؟

لباس ِ کهنه،
کلاهِ سوراخ،
موهای ژولیده…

عاشق شده بود
وَ دختر ِ ارباب را که می‌دید
دست وُ پایش را گم می‌کرد
مترسک.

چه کند؟
مهلتش تمام شده بود
باید از پیله بیرون می‌آمد
پروانه.