نه من
دست‌هایش را
رها می‌کنم،
نه او
دلش می‌آید
از من جدا شود،
همیشه وُ همه‌جا
باهمیم:
من وُ تنهایی.

 

برچسب‌ها: شعری در رثای تنهایی

نوشته شده در دوشنبه, دی ۷م, ۱۳۸۸ در ۰۲:۳۷ و در دسته‌ی شعرهای خودم. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.