تنگِ غروب
خم وُ راست شد،
کمرش خشک شده بود
مترسک.

●

یک‌ریز صدایش می‌زد
امّا به او
اعتنا نکرد
مترسک.

 

نوشته شده در پنجشنبه, دی ۱۰م, ۱۳۸۸ در ۰۹:۲۱ و در دسته‌ی شعرهای خودم. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.