به کسی ادای احترام میکنیم
که هیچ وقت مودبانه
با ما برخورد نکرده است.
و پاسخ ِ سلام ِ کسانی را نمیدهیم
که عاشقانه دوستمان دارند.
اسمش را هم میگذاریم:
سیاست.
نوشته شده در پنجشنبه, بهمن ۲۹م, ۱۳۸۸ در ۰۳:۳۸ و در دستهی شعرهای خودم.
میتوانید دیدگاههای این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک.
میتوانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.
بهمن ۲۹م, ۱۳۸۸ در ۰۶:۱۵
آره خوب… حقیقت بعضی وقتا خیلی تلخه!
بهمن ۲۹م, ۱۳۸۸ در ۲۰:۵۶
آن که می گوید دوستت دارم ..
اسفند ۱م, ۱۳۸۸ در ۰۲:۵۹
از این سیاست لعنتی متنفرم
و هر روز دارم انجامش میدم
مجبورم چون به این آدم عوضی احتیاج دارم
اسفند ۳م, ۱۳۸۸ در ۱۳:۱۱
نخیر جونم این خصلت آدماست !