طوفان ِ سهمگینی بودم
که هوای ویران کردن ِ دنیا
به سرش زده بود،
می‌وزیدم:
مهیب وُ هولناک وُ سخت
و هیچ چیزی را در مسیرم
سالم بر جای نمی‌گذاشتم.
طوفانی که برای پریشان کردن ِ موهای تو
کوچک بود،
به عبث
در کوچه‌باغ‌های گیسوی تو پیچد وُ
راهش را گم کرد.

نوشته شده در یکشنبه, اسفند ۱۶م, ۱۳۸۸ در ۰۳:۴۷ و در دسته‌ی شعرهای خودم. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.