پیراهن‌اش را بیرون آورد،
کلاه وُ عصا وُ کفش‌هایش را
وَ به دریا زد
شاعر ِ غمگین…

مَردم زیرچشمی نگاهش می‌کردند،
به انگشت نشان‌اش می‌دادند
وَ تلاش می‌کردند تا مانع‌اش شوند.

نیمه‌های شب بود گمانم
که به ساحل بازگشت.
جسد ِ غرق ِ خون ِ
پَری ِ دریایی در آغوش‌اش بود
که نیمه‌ی ماهی‌اش را
کوسه‌ها دریده بودند
و نیمه‌ی انسان‌اش را
آدم‌ها.

نوشته شده در یکشنبه, مرداد ۳م, ۱۳۸۹ در ۰۰:۴۹ و در دسته‌ی شعرهای خودم. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.