طوفان ِ سهمگینی بودم
که هوای ویران کردن ِ دنیا
به سرش زده بود،
می‌وزیدم:
مهیب وُ هولناک وُ سخت
و هیچ چیزی را در مسیرم
سالم بر جای نمی‌گذاشتم.
طوفانی که برای پریشان کردن ِ موهای تو
کوچک بود،
به عبث
در کوچه‌باغ‌های گیسوی تو پیچد وُ
راهش را گم کرد.

بیهوده پرسه می‌زنند
در ایستگاه‌ها وُ اسکله‌ها،
سال‌هاست شعرهایم
پریشان وُ مغموم،
پی ِ  چیزی می‌گردنند
که دیگر هرگز
هیچ‌چیز جایش را پُر نمی‌کند.

پیدایمان نمی‌کنند،
در آغوش ِ هم
اگر باشیم.

در را باز می‌کنم
شاید
تو را پشتِ در ببینم،
تو نیستی؛
در را می‌بندم
و دوباره باز می‌کنم،
می‌بندم
و دوباره باز می‌کنم،
می‌بندم
و دوباره…

به کسی ادای احترام می‌کنیم
که هیچ وقت مودبانه
با ما برخورد نکرده است.
و پاسخ ِ سلام ِ کسانی را نمی‌دهیم
که عاشقانه دوستمان دارند.
اسمش را هم می‌گذاریم:
سیاست.

می‌ایستم،
سال‌ها، ساعت‌ها
کنار ِ همین راه،
همین ایستگاه
که با هم وداع گفتیم
و چشم به راه می‌مانم،
می‌دانم منتظرم نمی‌گذاری
بازمی‌گردی؛
.
.

دست در دستِ دیگری.

گفت
- من -
دیگر
تنها ایم
ای عشق.

پرنده نشدیم
تا آزادانه
به سرزمین ِ آرزوهایمان پرواز کنیم.

قاصدک شدیم،
همه رویاهایشان را
- به امیدِ این‌که روزی به آن‌ها برسند -
در گوش‌مان زمزمه کردند
وَ به باد سپردنمان.

نشسته‌ام،
نشسته‌ام
وَ گریه می‌کنم،
می‌ترسم تو هم
شبیه به کسانی باشی
که می‌شناسم.
 

بلند
سلام کردم،
.
.
.

دست‌اش را
به نشان ِ وداع
تکان می‌داد.